ეგოიზმი ანტიმეტაბოლიზმია

ავადუღებთ წყალს ჩაიდანში და გამოვრთავთ გაზქურას.

გარკვეული დროის შემდეგ ჩაიდანის და წყლის ტემპერატურა გაუთანაბრდება ოთახში ჰაერის ტემპერატურას.

მარტივარ ეს  – ენტროპიაა.

 

თუ კი არ არის ენერგიული “დახმარება” გარემოდან, ყოველი ფიზიკურობა სამყაროს მოჰყავს გარემოსთან ბალანსში.

მეორეს მხრივ, ყოველი ფიზიკურობა (ემეოციებიც კი, როგორც ელექტრო ქიმიური პროცესი ტვინში) ისწრაფვის თვითშნარჩენებაზე, საკუთარ თავში შეკუმშვა, ჩაკეტვა, თვითმყოფადობისკენ – დედამიწა ბირთვის გარშემო, ატომი ბირთვის გარშემო, ადამიანი პირობით პიროვნების მახასიათებლებს გარშემო (პიოვნება ლათინურად ნიღაბია)…

 

ანუ ორი ძლა გვაქვს

ერთი რომელიც ცდილობს გარემოში გაგვშალოს და გაგვანაიტრალუროს

და მეორე

რომელიც თვითმყოფადობის შენარჩუნებისთვის იბრძვის

 

ყველაფერი ამ სმაყაროში შედგება მიზიდულობის და განზიდულობისგან – მეტი არაფერია აქ,მხოლოდ მიზიდვა და განზიდვა.

 

ორგანული სიცოცხლე კი იმით განსხვავდება არაორგანულისგან (ანუ მკვდარისგან ანუ იმისგან რომელშიც გარემოსადმი წინააღმდეგობა მინიმალურია) რომ ყველაზე ძლიერ ანტიენტროპიულ ფიზიკურობას წარმოადგენს – ანუ ყველაზე ცოცხლას – ანუ ყველაზე მებრძოლს.

 

ანუ რაც მეტად თვითმყოფადობისკენ იღწვი მით უფრო ცოცხალი ხარ (საკუთარ თავში მიზიდულობისმაგვარობა).

 

რომ დაუკვირდე – ყველა და ყველაფერი ცდილობს მიგიტაცოს – მიიტაცოს შენი ყურადღება, ფული, რესურსები, მოგაქციოს თავის აზრზე, მრწამსზე, ამინდი ცდილოსბ თავის ტემპერატურაზე მოგაციოს, პლანეტა ცდილობს არ გაგიშვას და მიგიზიდავს…. ყველა და ყველაფერი…

 

ცოცხალი ორგანიზმი მეტაბოლიზმის (ნივთიერეებათა ცვლით) მეშვეობით ეწინააღმდეგება გარემოსსთან “შესაბამისობაში/ბალანსში” გადასვლას.

 

(გამოვტოვოთ კითხვა თუ რა მოხდება ჩვენი მეტაბულიზმი რომ გავაასმაგოთ?…)

 

ერთის მხრივ  – ყოველივე რაც ხდება ბუნებაში/სამყაროში ნიშნავს ენტროპიის ზრდისკენ მოძრაობას, ანუ სიკვდილისკენ მოძრაობას (როცა კოსმოსში გათანაბრდება მზეთა და მისი გარამომცველის ტემპერატურა = შედეგი სრული წყვდიადი და სიცივე  – ატომთა უძრავობა, ნამდვილი სიკვდილი). (თერმოდინამიკური ბალანსი – სიკვდილია!)

 

მეორეს მხრივ – სამყარო იშლება/იზრდება და თან აჩქარებით (დამტკიცებულია საკმარისი დონით) და ამავედროს მასში “თვითმყოფადობისკენ” იმართული ძლიერი ანტიენტროპიით გამორცეული ფიზიკურობები სულ უფრო და უფრო რთულდებიან ვინაიდან სულ უფრო თავისთავადდებიან, ინდივიდუალურდებიან, ღრმავდებიან საკუთარ არსში, შესაძლებლობებსა და პოტენციაში (იგივე დედამიწის მაგალითი რომ ავიღოთ – ადამიანი კი დედამიწის თვითმყოფადობის შედეგია, და მათ შორის ყოველივე ადამიანური – ყოველივე!)

 

ჩვენ, იმისთვის რომ არ წაგვშალოს ენტროპიამ გარემოდან მოვიპოვებთ უარყოფითენტროპიას – ანუ იმას რითიც ვიკვებებით მაღალი ორგანიზების მქონე საკვებით  -ორგანული საკვებით – და მაგიტომ ვერ ვჭამთ პირდაპირ ქიმიურ ნივთიერებებს გოგირდს, რიკინას ან სხვას…

 

დასკვნა  -ხარხარი, ბრძოლა და სექსი მაღალი თვითმყოფადობის მქონე მეტაბოლიზმია

ГНОЙНЫЙ

 

1.

შიში მოფრინდა ძველი მაქმანიანი შალის ფრთებით

უხმოდ და წუხილით

დაბადებით და გაშეშებით

შიში შურს გადაეყარა და შიშმა და შურმა ვერ გაიყვეს საკუთარი თავის მნიშვნელოვანების შეგძნება

კონფლიქტი და ზიზღი

 

2.

უკანალში თითშეყოფილი იჯდა და ფიქრობდა რომ მიწა მისი იყო რადგან ამ მიწაზე დაიბადა

და არ მისცემდა სხვას უფლებას ამ მიწაზე მჯდარიყო უკანალში თითშეყოფილად

წაბილწული ძვალსაყარი ორმოები წოდებული სასაფლაოებად

ნეშომპალები და უბორნიები წოდებული ნეხვად

ნოყიერი მოსავალი ნოყიერ მიწაზე ნოყიერი საგვამე ადამიანებისთვის

წინაპრების წინაპრებიდანაც კი მხოლოდ თითოეული ახერხებდა მთის გამოქვაბულების ყინვაში გაყინულიყო

ძერების საკვები მეომრები

ცეცხლისთვის მიცემული შვილები, ძმები და ქმრები – იმის სასაფლაო მიწაზე, ომი მიწისთვის, ომი საფლლავებისთვის

ღმერთის საფლავისთვის ომი

სიცოცხლის ღმერთისთვის სიკვდილის თესვა

საფლავისთვის სიკვდილი

“უაზრობის 8 მეტრიანი ტალღები “

ჩინეთში – მაოს მმართველობის დაწყევის აღლუმის სურათები ვნახე

http://www.fishki.net/comment.php?id=58422

დიდიხანი არაფერი მსგავსი არ მიგვრძნია – შემეშინდა, უფრო ზუსტად საფრთხის შეგრძნება ვიგრძენი… რამდენად ჩაციკლული, მრავალრიცხოვანი, უსახური და გაძლიერებაზე ორიენტირებულბი არიან – არანაირი ინდივიდუალიზმის მაშხალაობა, არანარირი თვითკმაყოფილებაზე შეყოვნება – შეიარაღაბული შტამიანი ქარხანა…

უაზრობის 8 მეტრიანი ტალღები მოდის ამ სურატებისგან
მოკლაი იერარქიის სათავეში მდგარი პირველი ატეული და მიიღებ მილიარდნახევრიან ქაოოს, რომელიც მსოფლიოს ნახევარს შეცვლის

სინადვილეში არაფრის შეცვლა არ შეგვიძლია

 

მე13 მეომარშია ფრაზა – რატომ ნერვიულობო(ფაცაფუუცობ, ფუსფუსებ, წუხხარ…) თუ რაღაც ეგეთი -შენ მაინც იმაზე 1 წამითაც მეტს ვერ იცოცხლებ რაც სიცოცხლის წიგნში გიწერიაო

- და ეს კარგად აჩვენებს ძველების დამოკიდებულებას ბედის, ბედისწერის მიმართ

 

ესმოდათ რომ ამ სამყაროსი მტვერივით ვართ

- მაგრამ “სოციოპათიოლოგია” მიმართულია პირიქით საკუთარი თავის მნიშვნელოვანება შეგძინოს

- თითქოს შენ შეგიძლია შეცვალო რამე, თითქოს შენი გადაწყვეტილებები მნიშვნელოვანია

- თითქოს ისნი შენ როგორც დამოუკიდებელ ავტონომიურ არსებისგან მოდიან

- თითქოს შენ ღვთის ერთადერთი და მთავარი საზრუნავი ხარ თურემე მთელს სამყაროში და აშ

 

შიში

და

ამპარტავნება

შიში იმისა რომ არაფერი ხარ

ამპარტავნება თითქოს რაღაც შეგიძლია

 

ყველაფერი რაც გვაქვს -მოგვეცა და წაგვერთმევა ჩვენდა უკითხავად

ყველაფერი რასაც ვაკეთებს – ისევეა ჩვენი გაკეთებული როგორც მატორმა რომ თქვას მანქნას მე ვატარებო და ამ დროს არ იცის ან არ ახსოვს ან ვერ ხედავს რომ მძღოლი არსებობს, არსებობს საწვავი, საბურავები, შესაბამისი გზა…

 

ქრისტეს პრიტჩა თესლზე – როგორ გარემოშიც მოხდება ისე გაიზრდებაო

ადამინიც – ჩააგდე ადამიანი სხვადასხვა გარემოში და მიიღებ სხვადასხვა ადამიანს, რომელიც მერე დაგიწყებს მტკიცებას ჩემი თავი მე შევქმენიო

Best movies for male (68 + …)

1.         Fაით ქლაბი

2.         თანაგრძნობა ბატონ შურისძიებას

3.         ოლდ ბოი

4.         მატრიცეს ტრილოგია

5.         ბეჭდების მბრძანებლის ტრილოგია

6.         7 სამურაი

7.         ანტიქრისტე

8.         ინგლორიას ნაბიჭვრები

9.         მექანიკური ფორთოხალი

10.       2001 წლის კოსმოსური ოდისეა

11.       ინგლისელი პაციენტი

12.       ფართოდ დახუჭული თვალები

13.       კამასუტრა: სიყვარულის ზღაპარი

14.       რასიომონი

15.       სრული ლითონის გარსი

16.       აფროსამურაი (ორივე სერია)

17.       ლარი ფლინტი

18.       შაინინგი

19.       მკვლელებად დაბადებულნი

20.       ბლაინდნეს

21.       დარქ სითი

22.       პერდიტა დურანგო

23.       კუნძული (კორეული)

24.       კუნძული (რუსული)

25.       ვოჩმენი

26.       300

27.       ფავნის ლაბრინთი

28.       7

29.       ცუდი კარგი ბოროტი

30.       12 მაიმუნი

31.       უცხო (რიდლის სკოტის)

32.       ლეგენდა

33.       ქრისტეს უკანასკნელი ცდუნება

34.       ვორკრაფტი (გამოდის ალბათ 2011ში)

35.       კონგფუ პანდა

36.       99 ფრანკი

37.       რევოლვერი

38.       ლორდ ოფ ვორ

39.       დიდი კუში

40.       ანდეგრაუნდი

41.       კარტი ფული და ორი გაბულილი ლულა

42.       ცხოვრება მშვენიერია

43.       შადრევანი (არანოვსკის)

44.       ხობიტი (გამოდის 2011ში)

45.       ტროა

46.       ტრუმანის შოუ

47.       გლადიატორი

48.       23

49.       “პი”

50.       ადამიანი მთვარეზე

51.       იაპონური ფილმი რომლის სახელი არ მახსოვს – (ზ-ზე იწყება მგონი)

52.       ამადეუსი

53.       ფორესტ გამპი

54.       ჰიჩიკერს გაიდ თუ ზი გალაქსი

55.       დებერმანი

56.       ლოვ სონდ ფოტ ბობი ლონგ

57.       ბლუბერი

58.       ამერიკელი ფსიქოპატი

59.       კილ ბილი

60.       პრესტიჟი

61.       გმირი

62.       იმპერატორი და მკვლელი

63.       მეხუტე ელემენტი

64.       სინ სითი

65.       ლეონი (ლუკ ბესონის)

66.       დრაკულა

67.       ლეგენდა 1900-ზე (ტიმ როტითურთ)

68.       დესივარ (ტიმ როტით, ჯონას პატის ფილმი)

მერიაჟები

მოკელდ, ჩემი ზოგადი დაკვირვება შემდეგია:
რაც უფრო მაგრად ცდილოსბ ქალი გამოიყურებოდეს (ძლიერ იპრანჭება) მაგრად, მით უფრო ბანძია სექსში

რა თქმა უნდა ეს ფორმულა ყველა ქალზე ერთნაირად არ მოქმედებს და ასახავს მხოლოდ ზოგად მგდომარეობას ანუ ეხება უმრავლესობას და არა ყველას (და ყველა მსგავსი რომ ამ უმცირესობაში მოიაზრებს თავის თავს )

ვინაიდან – მაკიაჟი, 8 სანტიმეტრიანი ჩხირები ქუსლებქვეშ, რაღაც სტრანნად არაპრაქტიკული მაგრამ “მინდა ვიყო სექსი” ზმანები, თითქოს ნაშური პახოდკა და მანერები, დაყენებული ბაზარი და სხვა მსგავსი არის მხოლოდ ქალის თავის თავში დაურწმუნებლობა (ანა ვსიბე ნი უვერენა) რომ მაგადია, სექსია, მიმიზდველია, მშვენიერია და აშ  – და უმრავლეობა ქალებისა დარწმუნებული ვერ არის რომ სესუალურობის მარწყვისგან გაკეთებული ატომური ბომბია!

- თორე ქალი რომელმაც იცის, დარწმუნებულია რომ უასპროცენტიანესი ქალია ყველა ასპექტში (კუხნაში, ლოგინში, ტუმბოჩკაზე თუ კლის ქარაფებზე) პირობითად ვთქვათ: “დედოფალია” – დედოფალია თავისი შინაგანი განწყობით, თავისი აღქმით და ქმედებებით და ამის დასადასტურებლად მას არ სჭირდება ზიზილპიპილოები
- და მაგალითად არ სჭირდება ის პათეტიკურად საცოდავი მცდელობა ქალებისა ქორწილების დღეს მაინც იყვნენ დედოფლები, ამით უბრალო ქალები ისევ და ისევ ამტკიცებენ მათ უბრალოობას, რადგან ნამდვილი დედოფალი ქორწილის დღის მიღმაც სულ დედოფალი იყო და იქნება და შესაბამისად ქორწილის დღეს ეგ საკითხი სხვებთან შედარებით ნაკლებად აღლევებს – ამაჟორნერვოზულებს
- მაგრამ როგორც ვიცით რეალურად “დედოფალი” მილიონობით ქალებიდან მხოლოდ ერთეულ ცალებად არსებობენ (მაგალითად იაპონიის იმპერატორის ქალიშვილი – -  ნიამ ნიამ…) – რაც კიდევ უფრო წევს მათ ფას მამრებულს გულღვიძლში

ასე რომ მამრებო დაიკიდეთ უბრალონი – გაჟიმეთ დედოფალი, ან მოკვდით ანანიზმით
(50 ცენტის ალბომის გეთ რიჩ ორ დაი თვრაინს პონტში )

 

ხოლო მდედრებო :

- რაც მეტად გაიპრანჭებით მით უფრო ხმამაღლა იძახით: მე სექსში ბანძი ვარ!

რადგან ეგრეა ესეიგი ეგრეა საჭირო

მაყურებელთა თაობა –რომლებიც თვითონ რეალურად აფარერი აქვთ გამოცდილი – არ დავკავდეთ სპორტით არამედ ტელევიზურში ვუყუროთ, ომი და ტესტოსტერონეს მატება განცვისადოთ  კინოში, თავგადასავლებს ვეზიაროთ წიგნებში, სიყვარულის გამოყატულების სანახავად თეატრში ვიაროთ, ხოლო სიკვდილსიცოცხლის გადაწყვეტილებები მივიღოთ მხოლოდ ვიდეო თამაშებში -1მანეთის საკუთარი თავის და სამყაროს მოსმენის ნაცვლად ემტივის მიერ შრჩეულ ხიტებს ვისმენდეთ

აქ – კულტურა შექმნილია რეკლამით

აქ -  მთავრია ბედნიერების გარე-ვიზუალური მხარეა (სადაც მანქანის ხადავოი ნაწილის მნიშვნელობა უთანაბრდევბა მის ვიზუალუ მხარეს და სადაც ტანსაცმლის პრაქტიკულობაზე მეტად მისი ვიზუალუ მხარეა მთავარი)

აქ – თითქოს სამყარო იწყება და მთვარდება ჩვენი სოც წარტმატებულობის კრიტერიუმებში მოხვედრა არ მოხვედრით

აქ – ქალების ცხოვრებისეული ბედნიერება დამოკიდებულია  გათხოვებაზე, კაცებისთვის ყლის სიგრძეზე, ან პატარა ყლის სხვა გზებით კომპენსირებაზე

და ეს ესე უნდა იყოს
რადგან ეგრეა ესეიგი ეგრეა საჭირო
საჭიროა ვიყოთ შეშინებულ და დაკომპექსებულთა ბაზრის გამყიდველები, რომლებიც ერთმანეთს რეალობის კარიკატურებს მივყიდით იმ იმედით, რომ ამ მერკანტილისტურ დომხალში ყველას დანარცენს ვაჯობებთ და ყვეელაზე მეტი ფული დაგვრჩება ქაღალდისა და ვირტუალური ციფრების სახით – არა საკმარისი – არამედ ყველაზე მეტი

რწმენის წრე

პროლოგი: ეს “პოსტი” კავშირში არ არის “ღმერთთან”, არამედ  -  “თქვენს ღმერთან” – რომელსაც თქვნი ბუნების მაშტაბებით საზღვრავთ თქვენდაუნებურად -ჩემი ღმერთი უსაზღვროა და მისი ძიებაა მხოლოდ შესაძლებელია  და პოვნა ვერასდროს

ადამიანური ბუნების ზედაპირზე მოტივტივე პირობითობებზე ბაასობთ, როცა იყენებთ მცენებებს კარგი და ცუდი, წმინდა და უწმინდორი, ეგ ყველაფერი ფრიად ლოკალური და სუბიექტურია, ძალიან ლოკალურად სუბიექტური

გაგახსენებთ – სატანა ჯოჯოხეთში დადებითი პერსონაჟია!

ნებისმიერი უტრირებამდე უმარტივესი მაგალითი აიღეთ ყოველდღიურებიდან ჩადით გაუჩერებლივ მის მიზესში და ეგაა:
მაგალითად ეხლა ვსვამ კოკა კოლას
რატომ?
მწყრურია
რატომ ვიკლავ წყურვილს?
რომ ცუდად არ ვიყო და საერთოდ ვიყო
და აი მოვიდა უმთავრესი კითხვა:  რატომ მინდა ვიყო და თან კარგად?
თუ თქვენი პასუხი იქნება ბუნებრივიაო ან სიამოვნებისთვისო – ნუ მაშინ   -
1. რა არის(მიზეზი!) სიამოვნების განცდის სურვილისა ?
და
2. ის რომ კარგად ყოფნიას ბუნებრივ მოთხოვნას ვეძახით განა ხსნის მისი არსებობის მიზეზს?

ყველას, სატანისტებიდან დაწყებულს ნეტარე წმინდანებამდე თუ საშალო ამბავატებს გვინდა – ვიყოთ (მაქსიმალურად დიდხანს) და კარგად (მაქსიმალურად კარგად) – და რა მიზეზი იწვევს ამ სურვილს ჩვენში? ეს კითხვა არასდროს დაგბადებიათ?! – რადგან  – თუ დაიბადეთ საქართველოში იქნებით მართლმადიდებელი თუ დაიბადებოდით აზერბაიჯანში იქნებოდით მუსლიმანი – არ ეძებთ და იმიტომ არ სვავთ ამ კითხვას – უფრო სწორდ ეძებთ იმ დოზამდე როცა დოზა გეუბნება – საკმარისია – ძიების დოზებს სიმადვილეში არ ზრდით თუ გწამთ რომ ვსიო, ნახეთ უნივერსალური უკუნითი უკუნისამდე ერთადერთი და შეუვალი ჭეშმარიტება -

ბევრნი ხართ იმ ტიპის ადამიანები რომლებიც სამოთხეში რომ აღმოჩნდედნ ვსიო -ძებნას შეწყვეტენ – და თქვენც შეწყდებით შესაბამისად…

და ვივა ლა ზვიო რადგან ჩემთვის – მიზეზებზე პასუხი: “იმიტომ რომ ასწორებს=სიმართლეა=კარგია=საჭიროა=ბუნებრივია=ასეა=სასიამოვნოა….” საკმარისი არ არის

და არც თქვენ ხართ საკმარისები
უბრალოდ უფრო ღორსული ვარ

ვცხოვრობთ ჯგუფურ, ტაბუიზებურ რეაობაში

უკვე მერამდენე წელია ვერ ვიკიდებ რომ:

სოც თამაში სახელად – საზოგადოებრივი სტატუსი – თამაში, რომელშიც წარუმატებლობა ზოგს თვითმკვლელობისკენ უბიძგებს – თამაში რადგან სიკვდილი ყოველივეს აუაზრობეს, ხოლო ღვთაებრივობისთვის სოციალური წარმატებას მნიშვნელობა არ აქვს

ამტკიცო, რომ არ არსებობს სხვა რეალური რეალობა გარდა იმისა, რომელსაც შენ აღიქვავ – დანაშაულია ჩემს რეალობაში

არ “ცოდვნა”

იქნებ ღმერთს სურდა რომ ვიყო არასრულყოფილი მორწმინე ან არასრულყოფილი ათეისტი

 

იქნებ მას უნდა რომ მე მუდამ ვეძებდე, მუდამ კითხვებს ვსავდე…

 

სინამდვილეში ხომ ღმერთის ნება ჩვენს, ადამიანის სიტყვებში ვერ ჩაეტევა (მაქსიმუმ დაბადება სიკვდილის ფაქტში, რომელიც არს ისე ცალსახა დასაწყისი და  დასარულია თუ საკმარისად ღმად ჩავიხედებით)

 

ადამიანის უნნარია – რამდენიც თავის ჭეშმარიტებაში სრულად დარწმინებული ინტერპრეტაცია არსებობს – გამოდის რომ იმდენივე ფაქტი გვაქვს, იმდენივე სიმართლე

 

და თუ მე არ ვეძებ მე სიმართლეს, რადგან მხოლოდ სინათლე მინდა, ძიებისთვის და რა საბოლოო სიმართლე? – დ რვინ იცის იქნებ ღმერთს უნდა იგივე ჩემგან, ან მე მინდა , რომ უნდოდეს, ყოველ შემთხვევაში სხვა არც ერთმა ადამიანმა ეს არ იცის…

 

და არ “ცოდვნა” მანთავისუფლებს

ლარისკასც ხო უნდა ექნა 1 კენო დედალმამრულზე

შესანიშნავი კინო იყო, უფრო სწორედ შესანიშნვი ნახატი იყო!

პირველი თავის პირველი სცენა – კინოს 100%იანობაა!

ამერიკული ცხოვრების მეთოდი – ტაბლეტები გადაგვარცნენე დარდისგან

კარიერაში გაცვლილი ცოლ შვილი

ინტიმის გამოცემის სრულიდ გენიალური კადრები… !

სექსი პანაცეაა… სექსი კი სპორტია

არქეტიპების ჭმუჭმვნა როგორც გაზეთის – ედემში დაბრუნება, სიკვდილისგან გაგცევა, სიკვდილის შიშა და შეუცნობელს შორის გახლეჩვა – მოკლედ არქაულში ჩაბრუნება – ქალი შრომას წერდა ჯადოქრების ხოცვა ჟლეტვზე, ანუ აქრაულთან ბრძოლაზე – ქმარი კი წამლებზე უარს ათქმვინებს და ტყეში მიყავს – თანამედროვეობა სიზმრებსაც კი უარყობს, მთავარ არქეტიპებს რ უსმენს…

ქალის ემოციური მიდგომა – კაცის რაციონალური მიდგომა

გვეშინია ყოველივე უცნობის, შეუცნობელის (იქნებ კაცი მაგიტომ უნდათ ქალებს როგორც მათზე უკეთესი შემცნობი, მეცნიერუი, ამხსნელი… სიყვარულის ამხსნელიც კი)

ჩვენ ვჟიმაობთ ვჟიმაობთ ვჟიმაობთ 1000 ობითჯერზე მაგრამ ვაბშვებს ვშობს თმხოლოდ თითოეულს… სანამ ადამმა და ევამ არ გაიგეს რომ მოკვდებოდნენ შვილები არ ყავდათ… შემდეგ სიკვდილის გაგების შემდეგ დაინახეს რომ ყველაფერი კვდება, ყველაფერი! ყველფერი დალპება, გაიხრწნება, გაქრება… ცხოველებმა ეს არ იციან, ეს არ იცოდნენ ადამაც და ევამც სანამ მოკვდავები, შემეცნება ნაჭმები არ გახდებოდნენ… – და მათმა შიშებმა ხორცი შეისხეს

მათ ხომ შვილი დაკარგეს როცა ინსტინქტებით იუვნენ დაყრუვებულნი

ქრისტიანობას არქაულის ეშინია, ინსტინქტების, იმის რომ არ არსებოპბს რეალურიიმედი, ყოველივე მოკვდავია სინამდვილეში საბოლოოდ მოკვდავი,ნეშომპალა და ვსიო… ტყეში მარტო დარჩენა, ბუნებაში საშიშია, შიში კი ქრისტიანულს კლავს, წესებს, კანონებს კლავს ბუნება, არაფერია დალაგებული, გაზომილი, დარეგისტრირებული, დაზღვეული, უსაფრთხო…. დემონურია!

მომეჩვენა თუ ფანჯარაზე საფიროტის ხის ქვედა ნაწილი აქვთ?

თემატური კინოფილმების თაროები რომ მქონდეს ამ კინოს ფართოდ დახუჭული თვალებიან თაროზე დავდებდი

“ქალი ეშმკისა” გამოთქმა მარტო ქართველებში არ გვხვდება, შუასაუკუნეებში ეს პოსტულატი ლამის დოგმასავით იყო – და ქალები ბუნების მიმართ უფრო დმყოლები არიან – უფრო არქული და ინსტინქტურნი, მაშინ როცა მამრები რაციონალიზმით ცდილობენ გამოეყეონ, თვისებურად თავის ყაიდაზე ახსნან ბუნება, გაადამანურონ – კაცებს არ აქვს მენსტრუაცია

ცხოველ ყველაზე სახიფათო და საშიშია როცა შეშინებული ისევე როგორც ქალი

ეხლა ეგ ყველაფერი და კიდო ბოლო დამელექება ტავში კარგად, დაკრისტალდება და მერე გამოჩნდება ის რც მე მინდა რომ გამოჩნდეს თორე ეგ დნარჩენები ხართ მაგრები იმას რომ ხედავთ რაც არის

შეცან თავი შენი Fოლაუტ III მიხედვით

 

კატეგორიულად არ ანუ  ვერ ვკლავ ბავშვებს
- მზრუნველობის ინსტინქტი?

ვერ ვკლავ ანუ არ ვკლავ ქალებს თუ მათი ხასიათში რაღაც ხალისის და თავისუფლების დავინახე
- დაუკმაყოფილებელი, ჯერ კიდევ მშიერი მამმრის კომპექსი?

ამავედროს, ვეტენები ყველგან სადაც კი შანსია რომ ვიღაც-ვიღცეების ჩახოცვის შანსი შეიძლება რომ იყოს.
- საბერძოლო ინსტინქტევის აშკარა ყვილი მესმის!

როგორც ვამჩნევ განსაკუთრებით მისწორდება რობოტებიც ხოცვა, შემდეგ მუტანტების და ბოლოს ჰომოსაპიენსების, მაგრამ ყველაზე არაკომფორტული მოწინააღმდეგეები არინ მხეცები თუ ისინი არიან ჩემზე სწრაფები.განსაკუთრებით ვერ ვიტან მეტრიან მორიელებს
- მაინც ლიბერალი ვარ, ხოლო ყოველგვარი მძრომელთა მიმართ ღრმა ზიზღნარევი ლაითი შიში.

ვაჭრებს ზოგადად არ ვკლავ, ნუ იმ შემთხვევაში თუ ძალიან მიჭირს ტყვია წამალში მაშინ შეიძლება, როგორც გამონაკლისი
- ანუ გადაულახავი მორალური ბარიერები ნაკლებად მაქვს?

არა მერკანტილური (ანუ არა დადებითი კარმისთვის) მიზეზებით ვეხმარები საცოდავებს, მაგალითად მათხოვრებს, რომლებიც ითხოვენ წყალს
- მზრუნველობის ინსტინქტი

ვკლავ მათ ვინც რაიმეს მავალდებულებს და ამით ცდილობს ჩემზე უსასყიდლო მანიპულაციას
- თავისუფლებისკენ ლტოლვის მიმართების გამოვლენა

კონკრეტული მისიის (მიზნის )შესრულებაზე უფრო მიტაცებე უგზოუკვლოდ ხეტიალი ახალი ობიექტების აღმოჩენისმიზნით, გამონაკლისია თუ მისია არის გასაკუთრებით უჩვეულო. ერთი და ყველლა სიტყვის ვეძებ სიახლეებს
- მთავარი კატალიზატორი ცხოვრებაში სიახლეა

ვცდილობ ვიქონიო რაც შეიძლება ფართო ასორტიმენტის (უნივერსალური) შეიარღება
- ზოგადი მიდერეკილება ყოველივე უნივერსალურიკენ, ანდა უნივერსალურობა როგორც საუკეთესო ტაქტიკა და განსაკუთრებით საუკეთესო სტრატეგია

მირჩევნია ადამინებს ვესროლო თავში, ცხოველებს და მუტირებულ მორიელებს თუ სხვა მსგავთ ფეხებში (საცეცებში და აშ…) ხოლო რობოტებს ტანში
- …

მტრის განადგურების ყველაზე მისაღები/სასირველი მეთოდია როცა მისგან მხოლოდ ფერფლის გროვა რჩება
- მტრისგან არაფერი არ უნდა დარჩეს, გვამიც კი…

არ ვაგროვებ არაპრაქტიკულ ნივთებს, რაოდენ სახალისონიც არ უნდა იყვნენ ისინი, ისევე როგორც არ ვინახავ არაპრაქტიკულ ტნსაცმელს, რაოდენ სახალისოც (და ხანდახან სასარგებლოც კი) არ უნდა იყოს მათი სხვადასხვა მომენტში ტარება
- პრაგმატული და თავისუფალი ნივთებისგან

აუცილებლად უნდა ვითამაშო ეს თამში კიდევ ერთხელ, რომლეშიც მივიღებ მხოლოდ უარყოფით, ბოროტულ და სისხლიმსმელ გადაწყვეტილებებს
- 1გვარი ლტოლვა ბნელი მხარის შეცნობის მიზნით.

ReZZurection

 

სამუდამოდ, ნუ თითქმის სამუდამოდ რჩება ის რაც ნეტში იწერება

მესამე მსოფლიო ომმაც კი შეიძლება ვერ წაშალოს… თუმცა…

 

ბავშვთა პორნოგრაფიაზე სემინარი იყო, იქ მასტმა თქვა ნეტში დადებული ბავშვის პორნო სურათი სამუდამოდ ნეტში დარჩება, ის ბავშვი გაიზრდება, მოკვდება, ის სურათი კი ნეტში ისევ იქნებაო… სახალისო ფაქტია, წარუშლელი ისტორია, მას შემდეგ წარუშლელიც კი როცა მისი პატრონი წაშლილია. თავადაც რომ ეცოდოს სრულად ვერ ამოიღებს ნეტიდან თავის ტიტლიკანა ისტორიას, რადგან ალბათ მთლად თავისიც აღარ იქნება

 

და ვინაიდან ყველას შეუძლია ნეტში დატოვოს  რაღაც თავისი, ეს რაღაც რუღაცეები რატომღაც უნდა უფასურდებოდეს (რადგან მრავალთა თქმა ყმუილია და ერთეულების არის მხოლოდ სიტყვა?), ნუ ყოველ შემთხვევაში ჩემი შინაგანი ხმა ასე მკარნახობს, ან სხვა რამეს მკარნახობს და მე ეს მესმის

 

არც ისე კრისტალური პარალელები აქვთ ჩემს ცნობიერსა და ქვეშემძრომელცნობიერს ერთმანეთის მიმართ რომ ერთიდან წამოსული სიგნალი პინკფლოიდების ალბომის ქავერზე გამოსახული პრიზმასავით არ იფაჩხებოდეს… შესაბამისად, ქვეცნობიერი იქნებ სულ სხვას მეუბნება, ხოლო ცნობიერი სულ სხვაგვარად აღიქვავა

 

ჩემი ულვაშას არ იყოს – არ არსებობენ ფაქტები, მხოლოდ ინტერპრეტაცია.

და ეს ყველა (ჩემი ვიწრო სუბიექტურ გამოქვაბულში არსებულ “ყველზე”ა მხოლოდ საუბარი) შემთხვევაში ეგრეა… კვლავ არ ვიცი რა ხდება ჩემი აღქმის მიღმა

 

ვიცი, რომ

ისევ მიყვარს Fაით ქლაბი

ისევ მინდა პიგ დესტროიერის კონცერტზე მოვხვდე

ისევ მინდა ნეპალსა და იაპონიაში მოგზაურობა

http://zviologia.wordpress.com/

http://zviologia.wordpress.com/

ფორმულები

ფერების სიცივე დილის სიცივეა

სიახლოვე ჭაობია

ჩემი სხეული ჩემზე დიდებულია

მისი სხეულის ენა ჩემთვის ვნების განტოლებაა

მეგობირის აზრი დამშვიდებაა

ხეები გამხმარი ხელებია

ჩემი გაშტერება ჩემი მტერია

მისი მზერა უფსკერო ცაა

ჩემი სახლი – ჯერ კიდევ პირობა

ჩემი ძვლები რტყმისთვის წარმოქმნილან

გველი სიყვარულის ყელსაბამია

ყველა უსულგმოულო ჩემი ნათესავია

ყოველი შრომა ამაოა

ფოთები სიშიშვლეშია არინან შემოსილნი

ვაშლის მჭამელი ხორცმის მჭამლია იგივე

ჩვენი თვალები სინათლის წნევით მოქსოვილია

სიტყვები ფერების გარეშე უშინაარსო ხმებია

ფერთა შეხამება აზრთა წყობაა

…

მევასებით

მუცლით ვატარებთ განავალთ

ზედმეტი თმები, ბალანი

სიშიშვლეში მომთხლეველებულები, ზამთარში განსაკუთრებით

100 ჯანმრთელი არავინ არის

ჩვენს შიგნეულობას და კიდევ უამრავს ჩვენს სხეულში ვერ ვაკონტროლებთ

ბუნძურს ვჭამთ, ვსვათ და ვსუნტქვთ და ვეხებით

მიკრობების ბუდე ვართ….

იდიოტები ვართ - ჩემი მაგალითიც საკმარისია…

ილუზიებში ვცხოვრობთ, თან რაც ყველაზე საზიზღრობაა კედლებიან ილუზიებში… და მაშინაც კი როცა მთავრ ილუზიას იშორებ (თითქოსდა თავისუფლები რომ ვართ ნებასა და არჩევნაში და თითქოს რაღაც მნიშვნელოვანს წარმოვადგენბთ და არ ვართ სასიკვდოლოდ გამზადებული მონები…) მაინც რჩები მელაჩნი ეგოისტად – მსოფლიოს გადარჩენით თუ მსოფლიოს განადგურებით თუ ნეიტრალიტეტით მაინც 1 კალაპოტში ხარ სახელად – “ულთიმეთ მიზანია – მე ვიყო კარგად” … ეგ როცა არც მე გვაქვს, არც ყოფა, სსიკარგე საერთოდ თინეიჯერი გოგოების განცდაა

ყველას იმდენად ვევასებით რამდენადაც ვჭირდებით

ჩვენდათავად საინტერსონი, ჩვენი თავისთვის საინტერესონი და ამაღელვებელი ვერ ვართ

ანანისტები, სხასთან ჟიმაობაც კი ანანიზმია როცა კაცისთვის ქალი ჯასთ ფალოსზე შემოხვეული ხელია, ხოლო ქალისთ სექსი რელიგია…. (ტობიშ ან თვითგვემა ან ემანსიპირება)

და მე მაინც მევასებით

მახინჯები, იდიოტები, ავადმყოფობებით და უინტერესონი

მაინც მევასებით

ასე რომ არ დაკომპლექსდეთ

უფლების თავის თვის

ფრიად და მშობელთმთხრელია ეს თვითდამკვიდრების მოთხოვნილება, ყველა ეს დომინირება, ეგოს-ჰელიოსობა და მე-ს გარშემო ყველას და ყველაფრის დაყენება

და არა მე-ს როგორც რიგითის, დროებითის, დაუსრუილებელის, ცვალებადის, მცირედის, სუსტის…

ამპარტავნობას და მაძვინვარებას ერთი კარგი თვისება აქვს – მტაცებლური მზერა – როცა მიზნის/მსხვეროლის გარდა ვერაფერს ამჩნევ – შესანიშნავი მეთოდია კარგი ნადირობისთვის, დანაყრებისთვის და ჩვენი სურვილებიც ეს მზერაა – მიზანზე მიჯაჭვული, პრინციპული, მტკიცე, იდეალამდე აყვანილი მიზანი… რომლის გარეშეც სამყარო დაიქცევა (ჩვენთვის)

გარშემო კი სამყარო იცვლება, მილიონობით კადრი იშლება და შემდეგ იშლება… …ჩვენს გარეშე…

მათ შორის მსგავის “მზერათა” მირიადები – ატომიდან დაწყებული, რომლიც ჩვენსავით ცდილობს იყოს ცენტრი და მის გარშემო იტრიალოს სამყარომ გაგრძელებული ჩვენი ეგოთი, პლანეტით, მზით…

ყველას თავის ეგოიზმის არეალი გაქვს – დროებით და ამ დროის აღქმაც რომ ეგოცენტრულია და ამ ეგოიზმის გაცნობიერებას ეგოისტური, თვითდამკვიდრებადი, თვითდასტურებადი…

- სულ ეს “თვით” მხვდება ყველგან – როგორც ჩვენი თირკმელი თვითონ მუშოაბს და ჩვენ ვერ ვაკონტროლებთ მაგრამ მუცლით ვატარებთ, როგორც თმების ფერი თვითონ იცვლებიან ანუ ჩვენს კონტროსლ მიღმა ჩვენს თავზე…

თავისუფალი სუნთქვა შვებაა – ესეც დროებით მაგრამ შინაგან და სამყაროს 1იანობის განცდის (ცოდნის არა, ეს საკმარისი არ არის) 1იანობის განცდა, თუნდ ღმერთიანობის ოღონდ ყველაში, ყველაფერიში – გვჩვევია ვუარყოთ ღ1 იმაში რაც არ გვეპიტნავება ანუ იქნებ ღ1-ს ეგრე ეპიტნავება და სავარაუდოდ ისიც რომ მე პიტნა არ მიყვარს

იყო წამებული თუ ბომჟი გალაქტიკის მასშტაბითაც კი არა , უფრო, გაცილებით ნაკლები მასშტაბითაც კი ნულდება… – მაგრამ არა წამებულის, ან ბომჟისთვის სხვათა მე-ობის სამფლობელოთა აღიარება მჭირდება – საკუთარი სამეფოსგან განთავისუფლებისთვის…

შიშმილი :)

“მინდა ვიყო მაძღარი” ამ სურვილმა გამოიწვია ადამიანური რასის ევოლუცია. დაუსრულებელი სწრაფვა დაუსრულებელი მაძღრეობისაკენ.

შიმშილი მუდმივია?

შიში?

ის რომ ეშინიათ მათ ძვირფას თავებს რა მეარ შეემთხვათ და აუნდათ გადარჩნენ – და ამიტომ სწამთ რომ გადარჩებიან.

დავიჯერებდი იმ კაცის, რომელიც არ თვლის რომ იმსახურებს მარადისობას, მაგრამ მარადისობის სწამს, მაგრამ ეგეთი კაცი ვერ ვნახე, რადგან ყველას გვშია!

და როცა ბუნება გკარნახობს “ჭამე”, ხოლო შენი ავტორიტეტი წმინდანი კი გეუბნება “არა” და იხლიჩები ათობით პიროვნებად, რომელთაგან ზოგი გაიძახის მშია, და ზოგიც ამაყად დუმს და უძლებს, მაგრამ შენ ვეღარ უძლებ…

- ნებდები ისე რომ შენი ნება არ არსებობს!

როცა არ გინდა გახსოვდეს, რომ შენ მაძღარი და კეთილი თუ იქნები გადარჩები უფრო ვიდრე სხვა, მშიერი და შენსავით ვერც მთლად “კეთილი”

არ გრცხვენოდეს რომ გშია, გინდა, მოითხოვს, აღიარო, მიღო, გამოხატო… მაგრამ ეს მანამ, სანამ გშია, როცა დანაყრდები, როცა გაათავებ, როცა დაიძინებ…

ასე რომ შიმშილის არა, ჩემი მე-ების მცირე ნაწილს მაძღრობის ეშინია, კმაყოფილი ღორობის ეშინია… და მით უფრო ეშინია, ვინაიდან არასდროს განუცდია

2008-ის მარტის გადმონათარგმნი

ძარღვებში გალუმპული

ბოლო პურის ნაჭრისთვის მკვლელობა არ განმიცდია

რა განმიცდია საერთოდ?

სიკვიდილის ცეკვისთვის გამზადებული ზაზეიმული

ფერებში მოცეკვავე აფექტი?!

თავლებში ნერვი მასკდება

უცხო კანის ალოკვა მიხდება

… მჭირდება

საკუთარ ძვლებში სიყვარულ ჩასაფრებული მიზის

რა არის ჩემი ხარხარი როცა სიმწარით ცა შავად ავიდ ა ავადმყოფია

გვამებით შექმნილი ინტერიერში

ალმაცერი სიმშვიდიდთ რომ შემიძლია განნეტარებიტ განტვირთვა?!

ღიმილი J

ჭრილობა ღიმილს გავს

ვირივარ ავანგარდული

ჩემი ოცნება: ჩემი გადატეხილი ხერხემალი მთების მტინვარებზე გადაწოლილი

მათი ცხოვრების ჟინი ჩემს ტვინში სასაცილოა

გარდაუვალობის ღიმილი მიყვარს

და ყოველი ნამდვილი სიცივის ნატეხი ჩემს მკედრში

რომლესაც ვერავინ ალღობს

ვისაც ძალუძდა მე ის გავუშვი

და მისი თვალებში შეღწევის შეფერადებას ვეღარაფარი შემიცვლის…

…ვიცი უმისოდ მოვკვდები

… ჩემი გახრწნილი გვამის ღიმილი!

გავაცნობიეროთ ცნობიერება

- ცნობიერების წარმომავლობაზე საუბრის ერთი ადგილი გაქვს?

- ყველაზე რთული ან ერთ-ერთი ურთულესი თემა რადგან არ ვისი, ვევ ვხვდები რა არის ცნობიერება…

- იქნებ ის რაც ვერ ხვდება, ის რამაც გათქმევინა რომ ვერ ხვდები

- შეფასების უნდარი? შეიძლება

- არის აღქმა, შეფასება და განსჯა

- კი არ არის პირველი სამი რაც თავში მოგივიდა

- თუნდ. აღქმა გრნობებში გავატაროთ, შეფასება ზნობიერშI, განსჯა უკვე…

- მორალურ ტაკიმასხარაობაში

- მოსულა

- შეფასება – ჰა – ადამი და ევა, კარგი და ცუდი

- ანუ მავნე და სასარგებლო 

- გამოცდილების გარეშე ვერ იარსებებს შეფასების უნარი

- გასაღები ასევე შეიძლება იყოს ბავშვში ცნოფიერების ფორმირება, ჩამოყალიბება, ზრდა, როგორც მცენარე, როგორც ნერვული ლიანების მცოცავიდა გაფართოვებადი ქსელი

- სიცოცხლისთვის ყვეალზე ცხადად დამახასიათებელი დინამკია – ზრდა და გავრცობა განტოტვილებით

- კიდევ ერთი გასაღები შეიLზებ იყოს ზღვარში აღქმას და შეფასებას შორის

- მეხსიერება?!

- მეხსირება ანუ წარსულის გარეშე რომ ვერ არსებობს ცნობიერება… მაგრამ ვთქვათ ამნეზიის შემტხვევაში შეგვიძლია ვთქვათ რომ ცნობიერება არ აქვთ?

- ახალ გამოღვიძებულზე ხომ გახსოვს, ან ნახევრად ღვიძილში გიჭირს გააცნობიერო სად ხარ, რატომ, დევასთეიშენის განცდა რომ მოაქვს ამ ყველაფერს…

- და მერე მოგონებას ეჭიიდები, მოგონებს თუ სად ხარ, ვინ და აშ და ყოფის შეგძნობა მოაქვს ამ მემორებს

- ცნობიერება წასულის გარეშე გამოდის რომ არ რსებობს

- ანუ დალაილამას პოზიცია რომ ცნობიერება მუდამ არსებობდა…

- და თუ ცნობიერება მეტაფორულად სიტყვაა და ღმერთი არ სებობს ცნობიერების გარეშე, რადგან ის მარტო ადამინებს ყავთ

- იტოგში: გავაცნობიეროთ ცნობიერება!

- მასტ ბი ფან 

რაზე საუბრობენ ზვიოლენდიაში 2

- ზღვარი წმინდაა. სიტყვა რომ სისრულის ზღვრებს ვერ ავსებს ეგაა სიტყვების პირობითულობის და ჩვენი სიტყვიერი “ნიხვატკის” “პრობლემა“. ზღვარია ყვალაფერი და ამად განსაზღვრავს ზღვარი ყველაფერს. ფერებს შორის ზღვარი … – ყველაფერს შორის ზღვარია – უსაზღვრო…

- შენც, ან ჩვენც უსაზღვრონი ვართ?

- ნუ ვინდაიდან ყველაფრის ნაწილები ვართ, შესაბამისად…

- შესაბამისად ცნება “ჩვენ ვართ“, ან მე ვარ, ან საერთოდ “ყოფნა” პირობითია, ანუ “პა ბალშომუ შოტუ” მცდარი

- გარკვეული თვალთახედვით კი

- და ზღვარზე მოლაპარაკე განსაზღვრულობა რომ ხარ?!

- და განა უსასრულობაბა, ანუ უსაზღვროებამ იცის რა რის ზღვარი?

- ოღონდ მაგის სამტკიცებლად შენს,ა ნუ ადამიანურს, ანუ განსაზღვრულის მაგალიტს მოიყვან?!

- როგორც ტვინმა იცის ტვინი მაგალიტად (ჩემი, ტოესწ ჩვენი ტვინი მეტია ვიდრე ჩვენ, ვიდრე მე… რადგან ჩვენ მას სრულად ვერ მოვიცავთ, სრულად ვერ განვაგებთ, პირიქით, ის ჩვენ…)

- … საერთოდ რა საჭირო რო ამტკიცევ ნების, არჩევნის თავისუფლების არ არსებობას ,აშინ როცა შეგიძლია ქრისტეს “ერთი თმის ღერის გათეტრებაც არ შეგიძლიადან” ნიცშეს ზარატუსტრას “თვით“ამდე დამთავრებული…

- “”მე” იტყვი შენ და ამაყობ ამ სიტყვით, ხოლო უდიდესია – ამას არ გსურს დაუჯერო – შენი სხეული და შენი დიდი გონება(ქვეცნობიერი): იგი არ იტყვის მე, არამედ ჰქმნის “მე“-ს“…

- სახარება და ზარატუსტრა 2 ცხოვრების სახელმძღვანელო

- … საზღვრების გამფართოვებლები, იგივე საზღვრების გადამლახავი…

- ახალი საზღვრებისთვის

- ხო, სანამ არ მივაღწევთ უსაზღვრეობეა (ზეგ დილით…) მნიშვნელოვანი რჩება მხოლოდ “სიახლე”

- ახალი სიტყვა გვინდა!

…

- გუშინ არა და ბევს საუბრობდი

- მე თუ ლუდი ჩემში?

- ჩვენში!

- აზრი? მე, შენ, ჩვენ, სამყარო, სულ 1

- ხო, შინაგანი საუბარი ამ სამყაროს ნაწილია ანუ სამყარო თავის თავს ესაუბრება რაღც პონტში როცა ჩვენ 1მანეთს ვებაასებით 

- სამყაროს “საუბრის” ნაწილაკები ვართ 

- პროზაიკული მეტაფორები გსიამოვნებს ხო?

- განსაკუთრებით მათივე ავტორი მევე თუ ვარ

- მევე?

- ჩვენვე?

- გრამატიკის დედაც ხო?

- შანიძე?

- რაც ჩაიდინა მისი ბრალი ხომ არ იყო, შენ ხომ ბრალის არ გჯერა

- რადგან უბრალოების მჯერა 

- დიდია ენა ქართული და ბევრია მაში დამარხულიო სიბრძნე

- რაც მათვის სიბრზნე ჩვენთვის კბილი საჩიჩქნი, კიარა და ტვინის საჩიჩქნი ჩხირია

- თავაში არ აგივარდეს

- უკვე გადამივარდა

- ან შეგივარდა

- ხო, კაი, გაიხსენე რომ მოკვდები და არაფერი და დაოკდი

- შემეცი რა!

- ვიცი, მე ხომ მევასები

- შენნაირი რომ გყავდეს რამდენად ძლერ გეყვარებოდა

- მეგობარი?

- აბა მტრობა მარტო გასართობად გვექნებოდა 

- საუკეთესო მტერი, საუკეთესო გასართობი, ტობიშ საუკეთესო მეგობარი?!

- შეიძლება ეგრეც

- საინტერსეოა სიბერეშეიც ეგრევე ვიბაასებთ

- თუ მანმადე არ მოვკვდით

- მადლობა

- რისთვის, რომ ვარსებობ?

- აკი გითხარი მევასები მეთქი

- ეგ მე არ გითხარი?

- სულ 1

- სულ მთლად

- სულის მთლიანობა გვაკლია და ამის დასტურის ეს დიალოგი

- ხო, როგორ თქვი – დიალოგი მხოლოდ 2თა ხვედრიაო

- 1თს შეუძლია იყოს მრავალი

- მაგარმ მრავალს 1ობა?

- არ ვიცი?

- შენ რა რაღაც არ იცი D

- ვერ

- არ

- ვერ ვარ, ვერ ხარ… რობაქიძის რა-ობა ამეკიდა ობივით…

- არა და ჩვენ ბომბი გვინდა!

- მძვინვარე, საფუძვლების შემძვრელი!

- საფუძვლებში შემძვრელი?

- ხო საფუძვლებში რომ შეძვრება და იქ ჩადებს ბომბს

- გალაქტიკის აფეთქებაც კი გინდა?

- რამეს თუ აკეთებ ბარემ გალაქტიკის მასშტაბით

- მოკუკე

-

წერა დავიწყე, იმედია ბოლომდე მივიყვან ინკების მოწყალე ღმერთებისა და ახალ ზელანდიაში მცხოვრებთა ნებით

ნაწილი საზრისიანი

გასროლა სიბნელის მიღმა

თავი I

სიხეულეში მდგარი

დაცვის და ხმის გარეშე

მე იქ ვიყავი როცა სიბნელის პირველი ტალღა დაგვაწვა. როცა სახლის ზომების ცერემონიათა დარბაზი სიბნელის მოძრავმა კედელმა დასავლეთიდან აღმოსავლეთამდე ამოავსო. იქ არ ყოფილა რც დასავლეთი, არ აღმოსავლეთი, პლანეტის ორბიტაზე მსგავსი საზომისები გამოუსადეგარია, მაგრამ ჩვენ დარბაზებს პლანეტაზე მიღებული გეოგრაფიული აღნიშვნებით მოვიხსენიებდით. მივხვდი – არა, ვიგდძენი. მუცელში შემოყოფილი ხელებივით ვიგრძენი თუ როგორ დაკარგა გარემომ არსი. როგორ დაიცალნენ შეკრებილი ადამინები გონიერებისგან. იატაკზე დაცემის ხმები, რომლებიც ხშირად მოგისმენია, მაგრამ არასდროს გაგიცნიბიერებია, რადგან დაცემული ადამინს ხმას ადრე ხედვავდი და ვიზუალური ინფორმაცია ხმოვანს სჭარბობდა. მხოლოდ მე დავრჩი. პლანეტის მთავრი ფლაგმანის – ფარვანა 4-ის ცერემონიათა რადბაზის შუაგულში მდგარი მე. წამში, მარტოობის განცდა ისეთივე მატირიალური იყო როგორც სუსხლი ზამთრის ქარბუქიან ამინდში სახეს, რომ გიწვავს და ცდილობს სხეულის ყოველ უჯრედში შემოაღწიოს. პირველი განცდა იყო - დაუჯერებლობა, მაგრამ მის საპირისპიროდ აბსოლიტური წყვდიადი და ყოველი მხრიდან ხორციელი ნისლივით შემოტმასნული მარტოობა იდგა; და მე ვიდექი წამში და მარადისობაში…

მარადისობიდან მარადისობაში – ღმერტების გადასასვლეილი – მთაგრეხილზე ადამინის გადასვლი საცოდავობა და კოსმიური მასტაბების საშინელების ხახებივით გადახსნილი სივრცეები…კონტრასტები ჩემს ტვნინში ცნობისერების მცირე საათის მექანიზმივით მცირე ნეწილებად ამოძრავებდა… – ამის მსგავსი, მიახლოვებით მსგავსიც კი არასდროს განმიცდია არფერი, არც კი მიფიქრია…

როგორც მთავარი-დამხმარე ანალიტიკოსი ჩემი მოვალეობა იყო დავკვირვებოდი, შემეფასებინა და დამეფიქსიერებინა ჩემი შეხედულება… და მიუხედავად მარტოობისა, და მიუხედავად ლაპარაკის, ყვირილის, ღრიალის, ყორყიდან ამომავალი სურვილისა – ჩემი სხეული სხვა განზომილებაში იდგა, თითქოს; და ჩემი ცნობიერება თითქოს ცალკე, სხვაგან, გაუცხოვებით. მე მესმოდა, ან ვცდილობდი გამეგო სიტუაცის აბსურდული-ანომალიური-პარადოქსულობა, მაგრამ წყვდიადი თითქოს მსუყედ მატერიალური იყო და აზროვნებას ჩარჩოებად უყენებდა ტიტანური ზომის გრანიტის კედლებს. მთავარი-დამხმარე ანალიტიკოსის პოზიცია მთავრ ფლაგმანზე ჩემთვის დიდი მიღწევა იყო, მითუმეტეს მაშინ, როცა დაფიქსირდა პლანეტასთან მოახლოვებული ამოუცნობის ენერგო-მასის მქონე … 3 თვიანი კვლევა-ძიების მიუხედავად ის ისევე ამოუცნობად დარჩა და ეხლა მას, ან მის მოვლინებასთან დაკავშირებულ მიზეზებს წყვდიაში და საკუთარ სხეულში ყვევარ გამომწყვდეული, თუმცა ამ უკანასკნელი ტუსაღობის ფორმით ყოფა დავბადებიდან სიკვდილამდე მიწერია, ეს მაინც განსხვავებული მდგომარეობა იყო, სხეული, მე, აზროვნება, ემოციები – სხვადასხვა ფერებითა და რორმებით ერთმანეთისგან გამოიყოფებოდნენე და მავედროს ერთმანეც მიჯნავდნენ – ერთმანეთზე იყვნენ დამოკიდებულნი და მავედროს ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ, სივრცეს ეცილებოდნენ, რომელიც ამ ჩმომგდარ წყვდიადში არც ისე ბევრი იყო… თურმე; – ვიხილა რა ჩემი სივრცე, არ მინდოდა დამეჯერებინა და მეღიარებინა საკუთარი, ან ვერც მთალდ საკუთრი რაოსბი არარაობა…

როგორც ყველაფრიდან – არარაობაში.

მომინდა გამეცნობიერებინა, რაგორ დაიწყო და აღსრულდა წყვდიადი.

ვაღიავებ

ვაღიარებ:

არ მყოფნის საკუთარი თავის სიყვარული, მეტიც – არ ვთვლი, რომ მაინც და მაინც საჭიროა

ვაღიარებ:

ვერ ვკაიფობ ე.წ. სრული ცხოვრების განცდით, მეტიც, ვთვლი, რომ “ნორმალურობაა” მუდვივად სიკვდილის სუნთქვს გრძნობდე, აქვე, სახის სიახლოვეს, თუმცა, “სიკვიდლის მიღმა” სილაღის მდგომარეობა მხიბლავს

ვაღიარებ:

ადამიანის არსის გაგება მჭირდება მხოლოდ ადამიანის მსგავს არსებებზე მანიპულაციებისთვის, მეტიც, ეს გარდაუვალია, ქრისტედან დაწყებული და დალაილამათი გაგრძლებული და 14 ნომერი ავტობუსის მძღოლით დამთავრებული – ყველა მანიპულატატორია – მეტნად თუ ნაკლებად, ნებით-თუ უყნებლიედ

ვაღიარებ:

ჩემში დიდსულოვნება, ნამეტნავად სუბიექტურია, მეტიც, ვთვლი, რომ ჩემი დიდსულოვნებიუს გამოვლინებას დღევანდელი ადამინიბისგან შექმნილი გარემო არ იმსახუირებს, ანუ, ჩემს მიერ ეს ქმედაბა ფუჭია

ჰა, ვაღიარებ და მერე … ?

S-laughter

სიკეთის სიამე მდუმარეაბაა

მხოლოდ მიღიმის

ტყვაგადამძვრალ სისხლისგან გაწმენდილ თავის ქალის ღიმილით

ღიმილი ყველა კბილებით და არაფრის მალვა

ჩემი გაფითრებული ლანდის უსისხლძარღვებად

ხაოიანი ხორხის ხავილი

ტკივილის ხარხარით გადმომღერება

მასხარაობის სიბრძნე

სერიოზულობის იდიოტობის

…

ჩემი შვილის ძეხვივით ფეხების იატაკზე გარბენას ვერასდროს ვნახავ

უდარდელობის დარდის ნისლიდან მზერისთვის ჯერ კიდევ მზად არ ვარ

…

შემომხარბეჭებული მოაჯირები ყავარჯნდებიან

ვეჩვევიი არაფრით ტკბობას

…

და მათი თბილი სახლები

მათი ნათელი მოკაზმულობა

ბედნიერების მცდელობა

და ჩემი გასამართლება

-

დოგმები ლურსმნებად

ყველანი ერთ ჯვარზე მილურსმულნი

გამოჭედილი თვალებით

კბილებში ისევ შენი კანის გემო მაქვს

ცხვირიდან ჭეშმარიტების სითხე მდის

ერთ საწამებელს და ერთ ბედნიერებას მილურსმულები

ერთ ყოფის სტანდარტს

სადაც ყეფა აკრძალულია

სპექტაკლში სადაც ყველას სურს დიდი ჯორობა

სენსაცისტი სცენარისტები

და სახელოვანი მასხარაობა

რათა მათ წინაშე ტაშის ჩემით დავეცეთ

და ეთაყვანპიტივისცეთ მათ ამპარტავნობას

-

სიკეთის სიამე მდუმარეაბაა – მხოლოდ მიღიმის…